De meest geavanceerde computer van Google bevindt zich niet op het hoofdkantoor van het bedrijf in Mountain View, noch in Silicon Valley (beide in de VS). Het is een paar uur rijden naar het zuiden, in een enkele verdieping, levenloos kantoorlandgoed, voornamelijk bewoond door weinig bekende technologiebedrijven.

Het open kantoor heeft enkele tientallen banen. Er is een overdekte parkeerplaats voor fietsen en een andere “voor surfplanken”. De grote dubbele deuren leiden naar een lab ter grootte van een groot klaslokaal. Daar hangen te midden van computers en vele gemengde instrumenten verschillende cilindrische vaten, elk iets groter dan een vat olie, aan trillingsdempingsplatforms zoals enorme stalen buizen.

De buitenste container van een van hen werd verwijderd om een wirwar van verschillende lagen staal en messing bloot te leggen waarvan het interieur bekend staat als “de kroonluchter”. Kortom, het is een supercharged koelkast die afkoelt met elke laag naar beneden. Aan de onderkant, in een vacuümruimte en bij een temperatuur die op het absolute nulpunt poetst (of op bijna -273.15oC), is wat op het eerste gezicht lijkt op een gewone siliciumchip. Maar in plaats van transistors, is het gegraveerd met kleine supergeleidende circuits die zich bij deze lage temperatuur gedragen alsof individuele atomen de wetten van de kwantumfysica gehoorzamen. Elk van hen is een quantum bit, of ellepijp, de basisopslag-eenheid van een quantumcomputer.

Eind september vorig jaar kondigde Google aan dat een van die chips, genaamd Sycamore, de eerste was geworden die “quantum suprematie” aantoonde door een taak uit te voeren die vrijwel onmogelijk zou zijn op een conventionele machine. Op slechts 53 ulna, Sycamore voltooide een berekening in een paar minuten dat, volgens Google, ’s werelds huidige meest krachtige supercomputer, de Top, zou hebben genomen 10.000 jaar te voltooien. Google presenteerde het als een enorme doorbraak, te vergelijken met de lancering van Sputnik 1 en de wright broers ‘eerste vlucht. Hij kondigde het aan als het begin van een nieuw tijdperk van machines die de krachtigste computer van vandaag zouden maken die als eenvoudig telraam wordt gezien.

Op een persconferentie in hun quantumlab beantwoordde het Google-team de vragen van journalisten bijna drie uur lang. Maar zijn goede humeur kon niet helemaal maskeren een onderliggende spanning. Twee dagen eerder hadden ONDERZOEKERS van IBM, de belangrijkste rivaal van Google in quantum computing, zijn grote openbaring getorpedeerd. Zij hadden een document gepubliceerd dat eigenlijk Google van het hebben van zijn berekeningen verkeerd beschuldigde. IBM schatte dat Summit slechts een paar dagen zou hebben geduurd om Sycamore’s werk te repliceren, maar niet millennia. Op de vraag wat hij vond van het document van IBM, ontweek De teammanager van Google, Hartmut Neven, bewust een direct antwoord.

Wat zit er in een ellepijp?

Zoals in de vroege dagen van de computer waren er verschillende ontwerpen van transistors, zijn er momenteel vele manieren om ulna te creëren. Google en IBM gebruiken een versie van de beste methode, een supergeleidende transmon-type ellepijp, waarvan de centrale component is een Josephson knooppunt, bestaande uit een paar supergeleidende metalen strips gescheiden door een ruimte van slechts een nanometer breed. Kwantumeffecten zijn het resultaat van hoe elektronen die kloof overbruggen.

De situatie kan worden omschreven als een eenvoudig academisch geschil, en in zekere zin was het. Zelfs als IBM gelijk had, had Sycamore de berekening 1.000 keer sneller gedaan dan Summit zou hebben gedaan. En het zal waarschijnlijk slechts een paar maanden duren voor Google om een iets grotere quantum machine in staat om zijn potentie te tonen zonder twijfel te bouwen.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *